Waar is mijn village?

Waar is mijn village?

It takes a village to raise a child.

Dit spreekwoord vindt zijn origine in Afrika. Niet verwonderlijk, want daar kennen ze de kunst van samenleven als één geheel!

Mijn man en ik waren ooit, nog voor wij kinderen hadden, op vakantie in Kaapverdië. Kaapverdië is een eilandengroep aan de West-kust van Afrika. Het viel ons op dat iedereen vooral op straat bezig was: van jong tot oud. Kinderen gingen er vroeg naar school in verband met de hitte en waren dus ook weer vroeg klaar. 

Er was geen buitenschoolse opvang en ook geen onthaalouders. De kinderen liepen rond op het plein, aan het strand, bij de vrouwen op de wasplaats, bij de mannen op de bouwwerf, in de winkeltjes, de restaurantjes, bij de buren… en noem maar op. Ze praatten met elkaar, hielpen mee met kleine klusjes en nodigden ons als toeristen uit in de winkeltjes of andere trekpleisters. Iedereen hield elkaars kinderen mee in het oog, ze aten en dronken waar ze op dat moment waren en ze deelden hun huizen met elkaar. Alles ging er heel gemoedelijk en familiaal aan toe. Ik vond het prachtig om te zien! 

Een paar jaar later kregen we zelf kinderen. Ik heb nog vaak aan die vakantie in Kaapverdië terug gedacht. Er zijn momenten geweest dat ik wenste dat ik daar geboren was. Wat moet dat fijn zijn om je geborgen te voelen door je hele omgeving. Samen ervoor staan. Elkaar helpen zonder woorden, zonder de agenda erbij te moeten pakken. Die vanzelfsprekendheid, die wederkerigheid. Dat onderlinge vertrouwen en die onvoorwaardelijke liefde. 

Ik besefte me dat “wij westerlingen” behoorlijk ver zijn afgedreven van onze natuur. Zijn mensen van nature geen kuddedieren? Oké… ik ben niet graag het volgzame schaap, maar ik kan ook niet ontkennen dat wij mensen sociale wezens zijn die elkaar nodig hebben. In onze maatschappij is het zo de norm om jezelf te kunnen redden en op jezelf aangewezen te zijn, dat we er vaak niet eens meer over nadenken. Laat staan erover praten! Stel dat een ander denkt dat je het alleen niet aan kan? Dat is taboe!

Als kersverse mama was ik regelmatig zo moe, zo onzeker en zo overprikkeld dat ik dacht: “Waar is mijn village?!” Wat had ik graag geleefd in een commune waarin je omringd wordt door helpende handen zonder er van alles voor te moeten regelen. Zonder je er schuldig over te voelen dat je het niet alleen aan kan.

Lange tijd leefde ik gewoon het leven zoals het was. Die gedachten aan die West-Afrikaanse commune ebde weer weg. 

Na een periode van thuisonderwijs komt die gedachte weer vaak in me op. Het is bijzonder intensief om altijd je kinderen bij je te hebben, van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat. Het is soms zalig om ze even te laten spelen bij vrienden of bij opa en oma achter te laten. Even tijd voor mezelf, voor andere verplichtingen, het huishouden of gewoon even rust. 

Op zulke momenten denk ik: wat zou leven in een commune toch makkelijk zijn! Ik snap steeds beter waar het gezegde “It takes a village to raise a child” vandaan komt. 

Een commune zie ik hier niet snel gebeuren. Daar zijn wij de cultuur niet naar. Wat ik wel voor me zie is verbinding, vriendschap, samenkomen en oprechte aandacht voor elkaar. Daar draag ik graag een steentje aan bij met het initiatief van de speelmaatjes. Hoe klein ook: als je de wereld wil veranderen; begint dat bij jezelf.

Graag tot ziens op één van de volgende activiteiten.

Veel liefs, Janneke 

30 maart 2022